Vandaag, vrijdag 6 februari 2009, mocht ik samen met de familie en vele anderen, waaronder het St.Antonius Gilde, afscheid nemen van mevrouw Irmela Dora Erna Luise Charlotte van Heek-Töwe en haar begeleiden naar haar laatste rustplaats op het rustieke kerkhof vlak bij het Kasteel Huis Bergh.

Irmela van Heek, de weduwe van Jan Her-man Alexander van Heek, is vanaf vrijdag 30 januari jl. op een leeftijd van 86 jaar herenigd met haar man, waarnaar ze de laatste tijd zo verlangde. Ik ken haar en haar man al zo’n 30 jaar en heb met grote bewondering en veel respect een gedeelte van het leven van deze twee bijzondere mensen mogen meemaken. Jan van Heek was niet de gemakkelijkste zoon van dr. Jan Herman van Heek en nam na het overlijden van zijn vader in 1957 de verantwoordelijkheid op zich voor onder andere het Huis Bergh en het Kasteel Doornenburg. Als bestuurslid van de Stichting tot Behoud van de Doornenburg heb ik daar vele jaren met Jan van Heek mogen samenwerken en kennis kunnen maken met zijn vasthoudendheid en zijn perfectionisme. Het was nooit helemaal goed ... het was nooit helemaal af ... het was nooit helemaal klaar. Dag en nacht was hij bezig met zijn kunstver-zameling en de bouwkundige zaken van het monumentaal onroerend goed. Het moest af zijn! Het moest perfect zijn! En in de schaduw van die gedreven echtgenoot leidde Irmela van Heek-Töwe haar eigen leven. Toegewijd aan haar man, was zij de kasteelvrouwe van Huis Bergh. Op een integere wijze toonde  zij oprechte  belangstel-ling voor degenen die haar dierbaar waren. Haar uitstraling was tot op het laatst statig en voornaam doch uiterst vriendelijk, met altijd een humoristisch kijk op de dingen die om haar heen gebeurden. Samen met Jan beijverde ze zich voor de Vereniging Liemers-Nieder-rhein, waar haar man aan de wieg van deze grensoverschrijdende culturele organisatie heeft gestaan. Onder andere daarvoor is zij onderscheiden met het  Bundesverdienstkreutz. Zelden trad ze buiten de schaduw van haar echtgenoot maar steunde op de ach-tergrond zijn werk  en dat van anderen. Daar waar zij dat nodig vond kregen de mensen en organisaties haar support, ook in financiële zin. Na het overlijden van haar echtgenoot op 6 september 2004 stond Irmela van Heek er plots alleen voor. De jarenlange verzorging van haar man eiste z’n tol en haar gezondheid belemmerde haar activiteiten steeds meer. Graag ontving ze op haar schitterend appartement aan de Oude IJssel in Doetinchem echter familie, vrien-den en bekenden en bleef  belangstellend naar hun wel en wee. Mijn laatste bezoek aan haar was op 15 oktober 2008, waar zij mij vroeg om het portret dat de schilder Ad Merx van haar had gemaakt mee te nemen naar het kasteel Doornenburg. Daar hing als pendant een portret van Jan, gemaakt door dezelfde schilder en ze vroeg me om haar portret daar bij te hangen met de woorden ''we waren bij leven ook al zo’n goed stel''. Ik heb aan dat verzoek graag meegewerkt en de portretten van deze beide karaktervolle mensen hangen nu in de prachtige regentenkamer van het kasteel Doornenburg. Het is een herinnering aan een bijzonder tijdperk voor het kasteel Huis Bergh, het kasteel De Doornenburg, de Vereniging Liemers-Niederrhein en vele andere cultuurobjecten waar de familie Van Heek-Töwe bij betrokken was. Bij dit laatste bezoek voelde ik dat Irmela van Heek meer en meer naar Jan verlangde, dat haar fysieke gesteldheid steeds zwakker werd en dat een volgende afspraak moeilijker zou worden. Wij hebben vandaag afscheid genomen van een integere, realistische en humorvolle vrouw, die voor onze streek veel heeft betekend.

Met stille groet, Gijs van Elk   ‘s-Heerenberg.