''Ik heb altijd iets met historie gehad. Het is nog steeds mijn grote hobby. Vooral de geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog. Die heb ik als kind bewust meegemaakt. En natuurlijk het kasteel. Als jongen werd ik door mijn vader al naar het kasteel gestuurd. Die ontmoeting bleef hangen. Toen ik na mijn pensioen een bericht in de krant zag staan waar gidsen werden gezocht voor Kasteel Doornenburg zei ik tegen mijn vrouw: Ja, dat zou ik graag willen doen.'' En dat werd Harry Peters ook. Tot genoegen van veel bezoekers. Door zijn gemoedelijke uitstraling is hij de ,knuffelgids' van De Doornenburg. Na tien jaar is de 70-jarige gids gestopt. 

Harry is een voorbeeld van een fanatieke vrijwilliger. Op verschillende fronten liet hij in Doornenburg zijn handen in dienst van de samenleving wapperen. ''Ja, maar ik kwam wel pas op latere leeftijd op gang. Ik heb 43 jaar in de bouw gewerkt. De bouwvakker die ook nog iets met zijn handen kan, houdt men graag als vriend. Er was altijd wel een klusje te doen. Zeker voor mij als metselaar of tegelzetter.''
Toen Harry Peters voorgoed van de steiger stapte, kreeg de ''geliefde beunhaas'' meer tijd voor hobby's. ''En die had ik genoeg'', zo wordt er glunderend opgemerkt. Zo was hij bestuurslid van GVA, scheidsrechter, een stuwende kracht in de Doornenburgse parochie als bestuurslid en mede-initiatiefnemer van de avondwake.

''Mijn grootste hobby in mijn leven is de historie. Ik begon Nederlandse postzegels te verzamelen. Toen die bijna compleet waren, ging ik aandacht schenken aan oude enveloppen.'' In zijn knusse kantoortje praat hij voluit over zijn passie. Omringd door vele boeken, ordners en voor een leek onduidelijke stapels met paparassen vertelt hij met passie zijn verhaal. Een verhaal over postzegels, enveloppen, geschiedenis en De Doornenburg. De historie had Harry in zijn greep. Door zelfstudie over historie en filatelie groeide ook de reeks geschiedenisboeken. Tijdens ons gesprek wordt regelmatig een greep uit de overvolle schappen gedaan.

Zoals vrijwel elke inwoner van Doornenburg heeft ook bij Harry het kasteel een speciaal plekje. ''Ja, hoe komt het dat wij ons kasteel zo koesteren. Nooit over nagedacht. Ik weet wel dat ik als kleine jongen van zeven jaar voor het eerst op het kasteel kwam. Mijn vader zei toen: jongen, iedere Doornenburger moet het kasteel van binnen gezien hebben. Dus je gaat zondagmiddag naar de rondleiding. Dat was in 1941. De restauratie was net voltooid.'' Harry denkt aan deze rondleiding nog vaak terug. ''Jan Holland was de gids. Och, hij praatte zo langzaam. Als ik zelf een rondleiding doe dan denk ik er nog vaak aan terug. Zeker bij de wc. Jan zei dan als hij de deur open deed: ,,en .. dan ziet … u .. hier…. de.. wc…… Ik hoor 'm 't nog zeggen! Mooi hé ''

Dialect

Zoals vaker gebeurt, het juiste bericht op het juiste moment. In de krant stond in de negentiger jaren een advertentie met een oproep voor gidsen op Kasteel Doornenburg. ''Echt, wie in Doornenburg is geboren heeft automatisch iets met hét kasteel. We zijn er trots op. Man, door die advertentie voelde ik iets in mijn buik. Gidsenwerk, dat zou ik zó graag willen doen, zo zei ik tegen mijn vrouw.''
Harry Peters kende echter zijn beperkingen. Een kasteel dat landelijke bekendheid geniet wordt rondgeleid door een Doornenburgse bouwvakker. ''Gemakkelijk was het zeker niet. Zes jaar lagere school en twee jaar ambachtschool is niet echt een gezonde basis. Ja, zo ging het in die tijd. En dan mijn Doornenburgs dialect was ook niet direct een geweldige ingang om me als gids aan te melden.''

Toch bleek Ria van Meurs vertrouwen te hebben in de voormalige bouwvakker. En terecht. Harry Peters wist op een onvervalst Betuwse wijze contact te maken met de gasten. Vooral met de ,plussers' kon hij goed uit de voeten. Harry was de knuffelgids van De Doornenburg. ''Ik wil dat de mensen met een goed gevoel naar huis gaan.'' Vaak kreeg hij een spontaan applaus na afloop van een rondleiding. Zijn menselijke omgang met de gasten is zijn sterke kant. Wellicht dat zijn dialect een beeld schepte van ongedwongen plattelandsmentaliteit. Harry had namelijk alle tijd. Na afloop stond hij vaak nog na te praten. ''Van een spontaan applaus kon ik zo genieten. De fooien vond ik niet zo nodig, alhoewel dat ook een blijk van waardering was.''

Afscheid

Een van de mooiste rondleidingen is toen in de groep de Engelse piloot zat die De Doornenburg heeft gebombardeerd. Zijn mooiste plekje op De Doornenburg is voor Harry de kapel. ''Dit gedeelte is niet platgegooid. De kapel is vrijwel authentiek. Als ik binnenkom dan bekruipt me het historische gevoel van; goh, op deze plek hebben wel heel veel mensen hun lief en leed gedeeld.'' Na tien jaar rondleidingen begon Harry Peters in te zien dat hij inmiddels tien jaar ouder is. ''Ik begon te beseffen dat ik bij de oude garde begin te horen. Dus, tijd om ermee te stoppen.''

Bron:Kasteel Doornenburg

Verhaal: december 2005
Geplaatst: 30 september 2006