Het zit in het bloed, niet in de genen.

Vijf individuen, vijf blauwe harten. Dat maakt het Doornenburgse gezin Drost zo bijzonder. Alle vijf zetten ze zich in voor de voetbalvereniging GVA uit Doornenburg. Ieder op hun eigen manier. Inwoners van Doornenburg kozen daarom dit gezin tot Vrijwilliger van 2006. Vader Theo is van alles geweest, van jeugdsecretaris tot kantinemedewerker. Moeder Ans helpt de kleintjes bij de Moederbrigade met aan- en uitkleden. De kinderen Ted, Ad en Doris zitten ook niet stil. Trainer, jeugdleider of gewoon helpen tijdens activiteiten, niets is te gek voor ze. Een gezin als Drost komt niet vaak voor. Alle vijf de gezinsleden kre­gen een vraag voorgeschoteld: ‘Zit vrijwilligerswerk in de genen?’

Theo: ‘Ma was altijd actief’

Theo Drost, 55 jaar. Vanaf zijn twaalfde tot zijn veertigste voetbalde hij bij GVA. Al achtendertig jaar helpt hij de vereniging waar hij kan. Eerst was hij er elke dag, nu alleen wanneer nodig.

Mijn moeder is één van de organisatoren van sinterklaas in Doornenburg. Armen kregen ook wat door haar. Voor Doornenburg was ze actief maar met de vereniging GVA had ze niets. Ik ben daar zelf bijgegaan, gewoon omdat ik voetbal zo leuk vond. Mijn vader was een rustige man, hij had niets met het verenigingsleven. Mijn broer was ook een vrijwilliger. Niet bij het voetbal maar bij de scouting. Ik heb mijn kinderen altijd gestimuleerd om iets te doen. Als ze bijvoorbeeld op zaterdag op bed bleven liggen zei ik wel dat ze hun tijd beter en nuttiger konden besteden. Dat was bij Ad wel eens zo. Probeer wat terug te doen, zei ik dan.”

Ans Drost, 52 jaar. Ze houdt eigenlijk niet van voetbal. Ans helpt één keer in de drie weken bij de Moederbrigade. De kleintjes worden door hen geholpen met aan- en uitkleden.

Vrijwilligerswerk zit niet in de genen. Ik heb het niet van mijn vader of moeder meegekregen. Vroeger had ik er ook minder de tijd voor, nu is dat anders. Het was een spontane zet van mij om vrijwilligerswerk te gaan doen. Ze hadden iemand nodig bij de Moederbrigade en dus heb ik me beschikbaar gesteld. Ik geniet ervan om de kleine kinderen bezig te zien. Ze zijn meer aan het spelen dan dat ze aan het voetballen zijn. Laatst waren ze brandweertje aan het spelen. Dat is wel leuk. Mijn kinderen hebben denk ik een goed voorbeeld gehad aan hun vader. Goed voorbeeld doet volgen, zeg ik maar. Het heeft niets met genen te maken.”

Doris: ‘Pa nam me altijd mee’

Doris Drost, 25 jaar. Twee jaar waren haar voetbalkunsten te aanschouwen op het veld van GVA. Sinds vijf jaar is ze vrijwilliger als leidster bij het damesteam. Zo helpt ze geblesseerden.

Als kleine meid ging ik altijd mee naar het voetbalveld. Mijn vader nam me mee. Het is mij dus met de paplepel ingegoten. Pa was altijd druk met de voetbalvereniging. Maar dat was niet de reden dat ik vrijwilliger ben geworden bij de vereniging. Ik interesseer me ook voor voetbal. Toch heeft het ook met Doornenburg te maken dat ik vrijwilligerswerk ben gaan doen. Een dorp is knusser, het lokt uit tot vrijwilligerswerk. Met wedstrijden rij ik als leidster de dames ook naar Arnhem bijvoorbeeld. Daar zie je
veel meer vaders van kinderen langs de lijn staan als leider. Hier staan de vrijwilligers los van de kinderen. Verenigingen leven meer in een dorp.”

Ted: ‘Hij was jeugdvoorzitter’

Ted Drost, 24 jaar. Hij voetbalt al negentien jaar bij GVA. De afgelopen vijf jaar is hij binnen de vereniging actief als vrijwilliger. Dinsdag, vrijdag en zaterdag is Ted trainer van de C-junioren.

Mijn vader vroeg mij of ik mee wilde helpen bij activiteiten. Dat was het begin. Toen is het balletje gaan rollen. Ik denk dat vrijwilligerswerk aangeleerd is en dat het niet in de genen zit. Waar je mee omgaat raak je mee besmet. Daar bedoel ik ook mijn vriendengroep mee. Toen ik net begon met voetballen was mijn vader jeugdvoorzitter. Dat is hij tijdens mijn hele jeugd geweest. Hij was altijd druk met de vereniging. Ik zit mijn hele leven al bij GVA. Dus ik wilde wel iets terug doen. Vrijwilligerswerk is leuk. Ik kan genieten als ik zie dat kinderen beter worden in het voetballen. Het is voor mij echt een hobby, geen verplichting.”

Ad: ‘Mijn vader was altijd druk’

Ad Drost, 20 jaar. Als kleine jongen van zes begon hij te voetballen bij de Doornenburgse GVA. Sinds anderhalf jaar is hij jeugdleider bij de B-junioren. Bij wedstrijden is Ad grensrechter.

Ik zag van kleins af aan hoe actief mijn vader bij de vereniging was. Hij was altijd druk en onderweg.
Voor de vereniging organiseerde hij ook veel; bijvoorbeeld bij de carnavalsmiddag. Daar praatte hij alles aan elkaar. Toch denk ik dat vrijwilligerswerk niet alleen in de genen zit. Want zonder pa zou ik ook wel vrijwilligerswerk bij GVA hebben gedaan. Ik ben nooit echt gedwongen door mijn vader. Ik wilde het zelf. Voetbal is leuk om naar te kijken en om te doen. Een vriend vroeg of ik samen met hem jeugdleider wilde worden. Ook ben ik op een gegeven moment trainingen gaan overnemen. Ik blijf ook in de toekomst nog de verenigingen helpen.”