Volgende dag om half 7 mijn moeder naast mijn bed staat; “Marleen, ik hoor loeien onder bij ons raam, wil jij even gaan kijken? Volgens mijn staan ze hier heel dichtbij.” Ik blijf heel nuchter en denk; “ze zullen nog wel wat verder weg zijn.” Kijk naar buiten, het is nog donker, kan dus niets zien. Me toch maar vlot aankleden en naar buiten. Buiten aangekomen, schrik ik toch aardig. Het scheelt niet veel of ze staan echt onder het raam. Tegen de omheining van mijn wei, gelukkig nog in de wei van mijn buurman, staat niet één, maar er staan 2 van die gehoornde buffels. Eerste wat ik doe natuurlijk, bellen. Mobiel nummer stichting ARK, neemt niet op. Ander mobiel nummer stichting ARK, neem ook niet op. Nummer stichting ARK in Hoog-Kapelle, neemt gelukkig op. Ik vertel het probleem en de vrouw zegt mij dat ze anderen in gaat lichten en mij op de hoogte houdt. Ik wacht af.

7 uur, half 8, kwart voor 8, toch nog maar eens een mobiel nummer bellen. En deze neemt ook nog op. “Dit is niet lekker wakker worden voor mij” Nee! Wat denk je van mij! Ook hij zegt dat hij gaat kijken wat hij kan doen. Weer een kwartier later belt een andere vrouw op; “mijn excuses voor het ongemak, mijn stieren lopen bij u in de wei. Ik kan helaas nog niets doen, want ik heb geen assistentie. Maar ik zoek naar hulp, weet niet hoelang het gaat duren.” Dit klinkt me wat gek in de oren, ik toch ook niet! Maar zit er wel mooi mee.

De stieren worden steeds onrustiger en lopen, draven rond in de wei. Plotseling verlies ik ze uit het oog. Ze zijn waarschijnlijk het weitje (van ons uit gezien) achter het kerkhof. Het duurt en het duurt en ik besluit eens te gaan kijken. De draad in die wei is niet hoog en ze kunnen daar vrij de Pannerdenseweg op, daarom lijkt het me verstandig ze terug te halen naar de grote wei. Bij de wei aangekomen zie ik ze net over de omheining heen springen. Ik neem een sprint en zorg dat ik voor ze kom. Rustig zijn ze echt niet meer. Ze willen langs me op. Ik trek een dode boom uit de grond, zwiep er wat mee, maar het helpt niets. Lieve Hemel, wat moet ik?!?! Mijn zusje thuis gebeld; “Bel de Politie!” De enige voorbijkomende auto aangehouden. Deze man wist ook even geen raad. Twee stieren dravend om mij heen om maar langs mij op te kunnen komen. Samen met hem heb ik ze gelukkig terug in de grote wei gekregen. Een provisorisch draadje er voor gehangen en toch wel lichtelijk in paniek naar huis gegaan. Wat nu?

Inmiddels is het al half 9 als de politie arriveert. Deze bellen opnieuw het mobiel nummer van stichting ARK. Die ineens binnen 20 minuten/half uur kunnen komen. Na 40 minuten komen ze eraan en heb ik de benen genomen. Bekijk het maar. Inmiddels half 10, ik ben dus 4 uur lang bezig geweest om hulp in te schakelen!
Maar ze hebben het dus wel af laten weten. Ze (politie) vonden het knap dat ik dit had gedaan, want het was erg gevaarlijk. Volgens mij kon ik eigenlijk niet anders.

De stieren hebben, nadat ik weg ben gegaan, nog een keer bijna op de Pannerdenseweg gelopen. En er is er nog één bijgekomen om een kijkje te nemen. Ook over de omheiningen (wel gezegd de omheining van het natuurgebied en het schapengaas op afstand van 50 cm langs de slootrand) gesprongen.

Wat was er gebeurd als ik er niets aan had gedaan? Als ik niet met gevaar voor eigen leven achter die beesten had gejaagd? Hadden ze dan op de Pannerdenseweg gelopen? Waren er vast flinke ongelukken gebeurd.

Ik word dan wel bedankt met een doos gebakjes, maar toch….het klopt niet!

Je vraagt je natuurlijk af, is het nu echt afgelopen? Ja, het is echt afgelopen, want de stieren zijn opgehaald en liggen in de diepvries. De laatste die nog wel in het natuurgebied liep is terplekke geschoten en ook de diepvries ingegaan.